Al ruim twee weken zit ik thuis met nekklachten. Wat begon als ‘vast wat spierpijn’, bleek uiteindelijk een zenuwbeknelling. En ineens werd ik stilgezet.

Voor iemand die graag actief is, graag beweegt, onderneemt, plant en uitvoert, is dat geen kleine onderbreking. Het is een abrupte pas op de plaats. Mijn wereld werd kleiner: minder vrijheid, minder energie, minder kunnen.

Toen de huisarts de diagnose stelde, begon ik eigenlijk best goedgemutst aan deze periode. Mijn koffie smaakte prima. Een taartje ging er ook nog wel in. Ik had podcasts om te luisteren, films om te kijken, preken om te overdenken en boeken om te lezen. ‘Dit red ik wel,’ dacht ik. Maar na een week kantelde er iets.

De pijn bleef. Mijn nachtrust bleef rommelig en overdag sliep ik bij. Mijn wereld werd niet alleen kleiner, maar ook stiller. En die stilte werd niet alleen rustgevend – ze werd ook confronterend. Ik merkte verdriet. Irritatie. En ja, ook zelfmedelijden.

Er is een soort positiviteit die het een tijdje volhoudt. Maar als pijn aanhoudt, als afhankelijkheid blijft, als je merkt dat je agenda doorgaat maar jij niet – dan wordt het ingewikkelder.

Ik vond mezelf een beetje zielig.

En juist op dat punt moest ik denken aan een tekst uit 2 Korintiërs 10:5, zoals die zo mooi verwoord wordt in The Message:
‘We brengen elke gedachte, elke impuls en emotie onder in de levensstructuur die Christus vormgegeven heeft.’

Dat bleef bij me hangen.
Elke gedachte.
Elke impuls.
Elke emotie.

Ook zelfmedelijden. Ook irritatie. Ook verdriet. Ik vroeg me af: wat betekent dat eigenlijk, in de praktijk? Hoe ziet het eruit om mijn gedachten en emoties onder de gehoorzaamheid van Jezus te plaatsen – juist als het moeilijk is? Want eerlijk: het is niet zo ingewikkeld om mooie woorden te spreken als alles soepel loopt. Maar wanneer het schuurt? Wanneer het pijn doet? Wanneer je beperkt wordt?

Toen luisterde ik een preek over Matteüs 11:29
‘Ik ben zachtmoedig en nederig van hart.’

Misschien is dát de levensstructuur van Jezus. En toen drong er nog iets tot me door.

Als er íemand reden had tot zelfmedelijden, dan was het Jezus wel. Toch zie je bij Hem iets anders. Hij ontwijkt het lijden niet. Sterker nog: Hij gaat het bewust tegemoet. In gehoorzaamheid. In vertrouwen. Met het oog op de vreugde die vóór Hem lag. Aan het kruis doet Hij geen beroep op Zijn macht om eronderuit te komen. Hij blijft. Hij draagt. Hij volhardt.

Dat intrigeert me.

Want als iemand mij zou aanbieden: ‘En dan ben je van die pijn af’, dan zou ik dat onmiddellijk aannemen. Jezus niet. Niet omdat Hij van pijn hield. Maar omdat Hij een missie had. Omdat Hij vertrouwde. Omdat Hij wist dat gehoorzaamheid geen verlies is, maar een weg naar leven.

Toen ik dat besefte, gebeurde er iets in mij. De woorden “zachtmoedig en nederig van hart” maakten me milder. Niet strenger voor mezelf – maar juist milder.

Nederigheid betekent ook: erkennen dat ik beperkt ben. Dat ik niet alles kan. Dat ik afhankelijk ben. En misschien – hoe ongemakkelijk ook – zit daar zelfs iets moois in. Afhankelijkheid is in onze cultuur geen aantrekkelijke waarde. We willen sterk zijn, zelfstandig, productief. Maar misschien is afhankelijkheid wel een oefenplaats. Een plek waar ik leer ontvangen in plaats van presteren. Waar ik leer rusten in plaats van rennen. Waar ik leer dat mijn waarde niet zit in wat ik doe, maar in ‘van Wie ik ben’.

Dus nu oefen ik. Niet perfect. Niet zonder terugval. Wanneer irritatie opkomt, breng ik die gedachte onder Jezus. Wanneer verdriet me overvalt, leg ik het bij Hem neer. Wanneer zelfmedelijden de kop opsteekt, herinner ik mezelf aan Zijn zachtmoedigheid.

Niet om mezelf weg te drukken. Maar om mezelf te vormen.

Misschien is dat wat het betekent: Elke gedachte, elke impuls, elke emotie niet ontkennen, maar ze binnenbrengen in Zijn levensstructuur. En daar – in die zachte, nederige houding – ontdek ik iets onverwachts:
Dat zelfs stilgezet worden vrucht kan dragen.
Dat zelfs pijn mij kan vormen.
En dat afhankelijkheid geen zwakte hoeft te zijn, maar een weg naar diepere kracht.

Hanna Swart

Uit het gemeenteblad Cifrah - maart 2026

Afgelopen oktober mocht ik voorgaan in de prediking en de gemeente meenemen op het pad van de schepping (Genesis 1) naar de herschepping (Openbaring 21). Een geweldige reis die wij als mensheid maken onder het toeziend oog van God. We mochten stiltaan bij het feit dat zowel aan het begin van onze geschiedenis als aan dat bijzondere moment van ‘opnieuw beginnen’, God het verlangen laat zien om met de mens op te trekken op een heel directe manier. Niet een relatie op afstand, maar een wandelen met elkaar, relatie bouwen en zij-aan-zij wandelen op het pad. God geeft dat vorm door een bijzondere plek te creëren, eerst ‘de Hof van Eden’, straks ‘het Nieuwe Jeruzalem’. Die directe omgang werd echter verstoord door de zondeval, het moment dat de mens zijn heilige status verloor en direct contact niet meer mogelijk was.

Gelukkig is het verlangen van God, om met de mens op te trekken gebleven. Het zal echter een andere vorm moeten krijgen: het concept ‘tempel’ was geboren. Een plek, waar met de nodige regels voor reinheid en heiligheid, de ontmoeting toch mogelijk was. De Bijbel laat zien dat dit echter een tijdelijke oplossing was. Een oplossing die heel kwetsbaar was en zoals ook gebleken is in de praktijk op de lange termijn, niet houdbaar was. Maar Gods verlangen om een ontmoetingsplek te hebben waar God en mens elkaar kunnen ontmoeten, blijft.

In het NT maken we kennis met de beloofde Messias. Hij is de ultieme plek van ontmoeting tussen God en mensen, in de persoon van Jezus Christus. Hij is God en mens tegelijkertijd en eveneens de enige oplossing voor de tot dan onoverbrugbare kloof tussen God en mensen. Jezus brengt ons de oplossing, die ieder mens die in Hem gelooft, de belofte geeft om straks in dat Nieuwe Jerusalem, weer voor het aangezicht van God te kunnen wandelen.

Ondertussen is Jezus tijdelijk teruggegaan naar de hemel om aan de rechterhand van God te zitten en heeft Hij ons de Heilige Geest gegeven om in afwachting van dat moment in de toekomst, ons leven te leven hier op aarde. Niet doelloos, maar juist met een doel, het vooruitzicht op de eeuwigheid én met een functie, een missie om van betekenis te zijn voor de mensen om ons heen. 1 Korintiërs 6:19 – Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God? Jezus heeft zijn functie tijdelijk gedelegeerd naar ons als gelovigen.

In afwachting van dat heerlijke moment in de toekomst, blijft dus één vraag: ‘Ben jij de ontmoetingsplek, de tempel, waar de mensen om jou heen God kunnen ontmoeten?’

Timothy Van de Vliet

Uit het gemeenteblad Cifrah - januari 2026

Dat we kunnen geven is bij uitstek een teken van leven. De afgelopen dagen mochten Riemke en ik opnieuw ervaren hoe betekenisvol het is om te kunnen en mogen geven. Wij zijn te gast bij onze vrienden in Kahondo, Oeganda. Wij ondersteunen daar sinds 2017 honderd kinderen en hun gezinnen. Deze steun geeft deze kinderen onder andere de mogelijkheid om onderwijs te volgen.

Tijdens zo’n bezoek zou je in eerste instantie kunnen denken dat wij degenen zijn die geven. Maar dat is slechts een deel van het verhaal, wij kunnen slechts doorgeven wat anderen op hun beurt ons gegeven hebben. Bovendien is ons geven slechts beperkt. Want wat ons tijdens zo’n bezoek gegeven wordt, is zoveel meer. Namelijk vreugde, aandacht, dankbaarheid, hulpvaardigheid, gebed en ontvankelijkheid. De balans en het belang van geven en ontvangen wordt hierin weer prachtig zichtbaar. Met hun enthousiaste zingen, lachen en uitbundige dansen gaven de ouders en kinderen ons een enorm geschenk.

‘Niemand is zo arm, dat hij niets kan geven of zo rijk, dat hij niets kan ontvangen’ (Dom Helder Camara)

Wat mooi dat je zoveel meer kunt geven dan financiële ondersteuning (hoe belangrijk ook). Je talenten, je meeleven, je gebed, je aandacht en tijd, je openheid en wat dacht je van je dans! Ons aanwezig zijn bij de ander is een geschenk op zich. Be present, be a present!

God is de Gever vanaf het begin, Hij gaf ons het leven, Hij geeft ons tijd van leven en in Jezus  geeft Hij ons een hoopvolle toekomst. Dit grote geschenk geven wij graag door.

Geef en leef!

Harm Renkema

Uit het gemeenteblad Cifrah - november 2025

Lea is voor mij een van de heldinnen uit de Bijbel. Je vindt haar verhaal in Genesis 29.

Ze is door haar vader onder dwang uitgehuwelijkt aan een man die niet van haar houdt, maar van haar zusje. Als ze haar eerste zoon krijgt, is haar verzuchting: ‘Nu zal mijn man van mij houden.’ Bij de geboorte van haar tweede zoon is haar reactie: ‘De HEER heeft gehoord hoe weinig mijn man van me houdt.’ Bij de geboorte van haar derde zoon draait het nog steeds om hetzelfde, zich niet geliefd voelen. Ze zegt deze keer: ‘Nu ik hem drie zonen heb gebaard, zal mijn man zich eindelijk aan mij hechten.’ Lea dacht liefde te kunnen verdienen, maar zo werkt het niet. Bovendien verwachte ze haar geluk van Jakob.

We weten niet wat er daarna in haar leven is gebeurd, maar haar omstandigheden lijken niet verbeterd te zijn. Toch is haar reactie bij de geboorte van haar vierde zoon totaal anders. ‘Nu zal ik de HEER loven!’ riep ze uit, en ze noemde hem Juda.

Wij waren voor het eerst op een ‘Lofprijsconferentie’ op De Bron, aan de Vecht bij Dalfsen en Judson Cornwall sprak over dit bijbelgedeelte. Ik werd er diep door geraakt en kan de preek nog bijna letterlijk navertellen. Wat ik daar geleerd heb is, dat ik het niet van mensen moet verwachten maar van God en dat God aanbidden niet hoeft te wachten op perfecte omstandigheden.

Lea was niet ineens de meest geliefde echtgenote geworden, maar moest haar man inmiddels delen met drie andere vrouwen en haar zusje was jaloers op haar omdat Lea wel kinderen kreeg en zij niet. Om nog maar te zwijgen van haar vader die Jacob en zijn gezin het leven alleen maar zuur maakte. Toch maakte ze de omslag en noemde haar vierde zoon Juda.

Later kom je Juda’s naam regelmatig tegen in samenhang met het loven van God. De meest indrukwekkende vind ik Richteren 1. Het volk Israël bevindt zich niet in een rooskleurige positie. Jozua is dood en het beloofde land zit nog vol vijanden. Dan vragen ze aan God wat ze moeten, op zich een slimme keuze die navolging verdient. We lezen in Richteren 1:1-2

Na de dood van Jozua raadpleegden de Israëlieten de HEER: ‘Wie van ons moet als eerste de strijd aanbinden met de Kanaänieten?’ De HEER antwoordde: ‘Juda moet als eerste oprukken; hun geef Ik het land in handen.’

Het thema van die lofprijsconferentie was: ‘Send Judah first!’ Als je worstelt met situaties in je leven, is vaak het eerste wat verstomt het prijzen van God. Om dan de keuze te maken om dat toch te doen, gaat niet vanzelf, ook bij mij niet, ondanks mijn ervaring op De Bron. Het vraagt elke keer weer die beslissing: ‘Nu zal ik de HEER loven!’

Het is geen toverspreuk die je omstandigheden op slag verandert. Het is wel een beslissing, die de impact van omstandigheden op je leven verandert. Door die keuze kan een Christen in Christus ‘meer dan overwinnaar’ zijn. Dat is wat ik u van harte toe wens.

Willem Boorsma

Uit het gemeenteblad Cifrah - september 2025

Je kijken wordt sterk bepaald door de bril die je op hebt, al heb je dat vaak niet door. Dat is ook zo in je geloof. De bril die je op hebt en hoe je naar het geloof kijkt, is ontstaan door wat je geleerd hebt door ervaringen. Het gezin waar je uitkomt, het land waarin je woont, de school waar je naar toe bent gegaan en de kerk waar je onderdeel van bent.

In je leven verandert iets, als je God leert kennen. Als God zichzelf aan je laat zien en tot je spreekt. Het verandert je denken en verandert hoe je naar iets kijkt. God wil dat je geloof levend is en dat je op weg gaat om te ontdekken wie Hij is en wat echt in de Bijbel staat.

Houd dan niet vast aan wat je gewend bent. Gods Geest is in je en spreekt waarheid. Hij wil je helpen om open te staan voor Gods kijk op zaken. Zodat je dingen anders gaat zien. God wil dat de ontmoeting met Hem en wat je daarin van Hem ontvangt, uitgaat boven je traditionele manier van kijken.

In mijn leven zijn momenten waarop God mij een andere kijk heeft gegeven. Zo vond ik het niet nodig om een keuze voor God te maken, tot ik ontdekte dat God dit wel van mij vroeg. Ook mijn kijk op de doop is veranderd. Eerst dacht ik, dat doe ik nooit. Maar God bewerkte iets in mij en ik liet me wel dopen. In deze tijd kijk ik anders naar de kracht van de Heilige Geest in mijn leven. Ik ontdek hoe God van binnenuit dingen bewerkt en dat ik het niet zelf hoef te doen. Ik ben onderweg met God en word verrast wat God me onderweg leert.

Jij bent ook op weg en mag ontdekkingen doen. Een nieuwe bril kan helpen om een andere kijk te krijgen.

Wilma Oosterhuis

Uit het gemeenteblad Cifrah - juni 2025

Ik heb van de kinderdienst van zondag 16 januari genoten. Jong en oud bij elkaar, samen delen, slingers maken en samen cake eten! Het verhaal van de ‘verloren’ zoon stond centraal. Mattanja nodigde ons uit om met je buurman/vrouw in gesprek te gaan over de vraag: ‘Waarom was de vader blij toen de jongste zoon weer thuis kwam?’ Dat leek mij geen moeilijke vraag, welke vader zou niet blij zijn? Mijn gesprekspartner, Shahram, verwoordde het echter op een hele treffende manier (even in mijn woorden): de vader was blij omdat de zoon ontdekt had dat er geen betere plek was dan bij de vader.

De vader had de zoon alle ruimte gegeven om uit te zoeken waar hij het leven kon vinden. Met zijn erfenis ging hij de wereld rond om de plek te vinden waar hij tot zijn bestemming zou komen. Met veel geld, vrouwen, zonder geld, bij varkens… tot de zoon ontdekte dat het echte leven bij zijn vader te vinden was. Zijn vader wist dat en stond daarom al op de uitkijk!

Hoe mooi is dat! We mogen naar de Vader omdat bij Hem ‘ons thuis’ is. Hij geeft jou en mij ruimte om dat zelf te ontdekken (ook dat is genade). Hij verwacht dat we daar vroeg of laat wel achter komen en het maakt Hem blij wanneer hij ons aan ziet komen lopen.

Zo mag je ook naar je collega, buren, kinderen, broer/zus, ouders kijken: als mensen die onderweg zijn, op zoek zijn naar hun bestemming en die dat uiteindelijk zullen vinden. Ga maar vast op de uitkijk staan en ontvang ze te zijner tijd met open armen en een grijns op je gezicht. Een open thuis.

Harry van Wieren

Uit het gemeenteblad Cifrah - april 2025

Verstoppertje spelen is een spel dat de meeste kinderen heel erg leuk vinden. Zelf vond ik het vooral leuk om me te verstoppen maar dan wel met de zekerheid dat ik uiteindelijk gevonden werd. Niet te snel, want ja dan had ik mij niet goed genoeg verstopt maar het moest ook niet te lang duren. Want uiteindelijk wil je toch gevonden worden.

Toen Adam en Eva van de verboden vrucht gegeten hadden verstopten ze zich achter grote bladeren. God wandelde door de tuin en riep ze: ‘Mens waar ben je?’

Wist God niet waar ze waren? Natuurlijk wel, Gods vraag gaat niet over de locatie van Adam en Eva. Gods vraag heeft te maken met de verbroken relatie. Hij vraagt ons wie wij zijn in de relatie met Hem en met elkaar. Als wij als mens ons proberen te verstoppen vanwege schuld en schaamte roept God ons. Ook al willen wij ons niet laten vinden, Hij roept ons uiteindelijk weer tevoorschijn.

In het Hebreeuws wordt de vraag ‘mens waar je?’ samengevat in één woord: Ayeka.

Hebreeuws lees je van recht naar links. Dit woord eindigt met de letter Hei = de Hebreeuwse H. De letter Hei heeft als symbolische betekenis: venster en zie! God was op zoek naar de mens die Hij geschapen had en Hij wilde ze zien. Maar Adam en Eva hadden de luiken van hun vensters gesloten. Ze hadden zich verstopt maar God zocht ze en uiteindelijk werden ze gevonden.

In de bijbel kunnen we op verschillende plekken lezen hoe God mensen roept. ‘Man, vrouw waar ben je?’ En soms lezen we dat er vanuit geloof een antwoord komt. ‘Zie hier ben ik!’  Tegenover de vraag ‘mens waar ben je?’ kan dus het antwoord: ‘Zie hier ben ik’, Hineni staan. We lezen het bij Abraham, Jakob, bij jonge Samuel en uiteindelijk bij Jezus Christus. In de Hebreeënbrief wordt beschreven dat Jezus zegt: ‘Zie, hier ben Ik – in de boekrol staat van Mij geschreven – om uw wil, o God te doen.’ (Hebreeën 10:7, NBG-1951)

Het woord Hineni begint met de letter Hei. Jezus is uiteindelijk het open venster waardoor we zien en gezien worden.

Harm Renkema

Uit het gemeenteblad Cifrah - december 2024

Tijdens de inventarisatie van bijbelteksten met het Hebreeuwse begrip ‘hineni’ er in, raakte ik steeds dieper onder de indruk van de volhardendheid van God. Maar liefst 139 keer roept Hij het als het ware uit: ‘Zie Mij!’ ‘Kijk nou toch!’ ‘Hier moet je zijn!’ En de wereld holt maar door op weg naar nog meer polarisatie. God lijkt zo wel een roepende in de woestijn.

Mensen lijken niet normaal meer met elkaar te kunnen praten. Velen volgen het voorbeeld dat ze zien in de media en in kamerdebatten, waar vooral op de man c.q. vrouw gespeeld wordt. Verschil van opvatting wordt tot vijandschap verheven.

Hoe anders heeft God ons geleerd. Ik ben momenteel het bijbelboek Markus aan het lezen in ‘The Message’ van Eugene Peterson. De schriftgeleerden proberen Jezus steeds een stempel op te drukken, polarisatie. Jezus daarentegen reageert elke keer liefdevol en roept hen op om dat niet meer te doen.

Ooit hoorde ik een preek van Jan Sjoerd Pasterkamp over ‘reageren in de tegenovergestelde geest.’ Daarin zouden wij als volgelingen van Jezus een voorbeeld in de maatschappij moeten zijn. Liefdevol reageren en standpunten van anderen respecteren. Niet ‘zie mij’, maar de ander zien en samen reageren op het Goddelijke ‘Zie Mij.’ Dan wordt je het misschien niet eens, maar ben je wel één en is God niet een roepende in de woestijn.

Willem Boorsma

Uit het gemeenteblad Cifrah - oktober 2024

In Openbaring 1:8 maakt God zich bekend en laat zien wie Hij is:
Ik ben de Alfa en de Omega, het Begin en het Einde, zegt de Heere. Die is en Die was en Die komt – de Almachtige.

Het leven begint met God. Hij heeft jou gemaakt en is vanaf het allereerste moment bij je. God is met je meegegaan in je hele leven, in alle omstandigheden. Hij was er gisteren, Hij was er vorige week en alle dagen ervoor. Hij is er nu, vandaag op dit moment.

God is er deze eeuw, maar ook de eeuwen ervoor. Al voor de jaartelling en voor Hij de wereld schiep. God is er altijd geweest, Hij is het Begin.

En God zal er altijd zijn, voor eeuwig. Dat stopt nooit, Hij is zelf het Einde. Hij is bij jou, Hij is bij ons en bij ieder die leeft en leven zal. Hij is er morgen en de dag erop, de hele week en alle dagen die volgen. God, het Begin en het Einde. Hij omvat alles met Zijn aanwezigheid.

Voor mij niet te begrijpen, maar ik mag het ontvangen en zijn. Als klein stukje ben ik deel van al die jaren en al die mensen en dat geldt ook voor jou. Een klein stipje, maar gezien door God. Vanuit Zijn Almacht ziet Hij het kleine, ziet Hij jou. Bij Hem ben je veilig, aan Hem mag je je toevertrouwen.

Elke dag opnieuw is God erbij. Op Hem mag je je hoop vestigen, van Hem mag je kracht ontvangen en Zijn vreugde en vrede geeft Hij jou.

Je bent onderdeel van iets groots. Je mag er zijn en erbij horen.

Wilma Oosterhuis

Uit het gemeenteblad Cifrah - augustus 2024