Op een keer, toen zijn ezelinnen waren zoekgeraakt, zei Kis tegen zijn zoon: ’Vooruit, ga jij met een van de knechten de ezelinnen zoeken’. 1 Samuël 9:3

Terwijl Saul samen met een knecht de ezelinnen van zijn vader zoekt, komt hij Samuel tegen. Ze kunnen de ezels niet vinden en besluiten een ziener raad te plegen. Een ziener is een profeet en er woonden in die tijd meerdere in Israël.

In de stad gingen zij op zoek naar de Godsman die hen mogelijk raad kon geven. Wanneer Samuel Saul ziet weet hij dat dit de man is die God wil dat Koning wordt over Israël. Want zo staat er in vers 15-17: ‘De Heer liet het Samuel weten, deze man ga je tot Koning van Israël zalven. Zo wordt tijdens het ezel zoeken Saul gezalfd tot koning’.

Op weg met een opdracht om ezels te zoeken voor zijn vader. Loopt het niet zoals Saul had gehoopt en vraagt hij hulp aan een Ziener. Zo ontmoeten Saul en Samuël elkaar en komt God tot de uitvoer van Zijn plan.

Ezels zoeken, je kan je toch geen simpeler opdracht bedenken. Ga maar ezels zoeken! Geen belangrijke opdracht, geen hoogstaande studie of ervaring waar hij als Koning nog heel veel aan had tijdens je Koningsschap. Gewoon ezels zoeken, een simpele opdracht van zijn vader uitvoeren.

Wat kan het leven zijn als het zoeken van ezels, weinig belangrijk of betekenisvol. Toch mogen we hier uit dit verhaal lezen en leren dat God hoe dan ook tot zijn doel komt. Hoe deze ogenschijnlijk onbenullige opdracht Saul tot zijn bestemming en belofte brengt. Zijn zalving tot Koning. Wat een bemoediging mag dit voor ons zijn.

Hanna Swart

Uit het gemeenteblad Cifrah - februari 2025

In enthousiasme en zonder goed op te letten namen wij eens, met onze kinderen, plaats in de stilte-wagon in de trein. Na het parkeren van de auto, haasten naar het perron en inchecken met onze vooraf gekochte kaartjes ploffen we neer in de eerste beste wagon, trekken onze jassen uit, installeren ons voor een lange rit naar Utrecht (vanuit Heerenveen) en eenmaal gesetteld kijk ik om mij heen. ‘Woops, dit is een stilte wagon’, fluister ik naar Hendrik. Die keek wat om zich heen en keek mij aan met ogen die: ‘maakt niet uit’ zeiden. De starende blikken van de medepassagiers waren overduidelijk en ik had geen zin om de kinderen steeds toe te fluisteren dat ze stil moesten zijn. Dus we zaten heel vlug in een heerlijk rumoerige wagon waar we gezellig met de jongens konden keuvelen.

Van tijd tot tijd is stilte ons zo heilig. Rust, geen lawaai, geen geluiden en prikkels. In tijden van drukte en veel reuring verlangen we er nog meer naar. Anderzijds kan de stilte ook confronterend en verstikkend zijn. De leegte wordt nog meer voelbaar, waardoor onze eigen gedachten zich aan ons opdringen.

Op het moment van schrijven staan we voor Pasen en wanneer je dit leest, hebben we weer stilgestaan bij wat er op Golgotha heeft plaatsgevonden. Goede Vrijdag met het geweld, de schreeuw van het volk en Joodse leiders, de menigte die luid roept: ‘kruisigt Hem!’ en daarna de stilte van de zaterdag. De laatste adem is uitgeblazen, een menselijk Lichaam dat zich heeft overgegeven aan de dood. Stilte!! Een oorverdovende, alles verlammende stilte. Een stilte die we zo dikwijls het liefst vermijden; want er zit zoveel verslagenheid en teleurstelling in. Een stilte die zo’n andere uitwerking heeft dan alle andere stiltes in ons leven. In de duisternis, afzondering en het ogenschijnlijk stilzwijgen van God gebeurt er in het verborgene iets waar wij met ons verstand nog steeds niet bij kunnen. Opstandingskracht zo sterk dat het haast hoorbaar moet zijn geweest. De Zoon van God overwint de stilte, breekt door de ketens, neemt voor eens en altijd het laatste woord. Hoe wij ons ook verhouden tot stilte; ernaar verlangen, deze vermijden of midden in de verslagenheid van ziekte en dood zitten. Op Paasmorgen juicht er een toon, klinkt er een stem die door het hele Jeruzalem galmt: De Heer is waarlijk opgestaan!! Hij heeft de dood en de stilte voorgoed doorbroken!

Hanna Swart

Uit het gemeenteblad Cifrah - april 2024

Ook een stukje?
In de afgelopen jaren wel eens nagedacht over de vruchten van de Geest? Vast wel. Ik ook, het is al jaren onderdeel van mijn wensenlijstje, want ja, ik wil best een stukje meer geduld, vriendelijkheid, vrede en liefde in mijn leven. ‘Toe maar Heer, want dat is wel handig om te hebben’, bid ik dan. Zo ben ik jaren omgegaan met Galaten 5:22-26 en 1 Korinthe 13:4-13. Kortgeleden ben ik me opnieuw gaan verdiepen in deze vruchten van de Geest en ineens begrijp ik dat ik het nog niet helemaal begrepen had. Ken je dat?

Schatkamer vol vruchten
Voor mij ging het licht schijnen op van wie deze vruchten kwamen. Ik neem je even mee in mijn denkproces: de vruchten komen dus van de Geest, de Heilige Geest, Gods Geest. Dus van God zelf. De volgende vraag was: als deze vruchten van God komen, wat zegt dat dan eigenlijk over wie God is?
Al lezend ontdek ik dat de vruchten van de Geest mij vertellen over Gods karakter. Hij is goedheid, Hij is vriendelijkheid, Hij is liefde en ga zo maar door. Ik ben onder de indruk dat Hij al deze vruchten ‘is’. Nog een stapje verder: als Hij in mij woont, met wie Hij is, Zijn karakter, dan ligt er dus in mij een schatkamer vol vruchten om ‘op te eten’, in gebruik te nemen en uit te delen.

Schatzoekend ga ik me verder verdiepen in wie God is en voor mij (en voor jou) wil zijn.

Minja van Wieren

Uit Gemeenteblad Cifrah - maart 2021