Al ruim twee weken zit ik thuis met nekklachten. Wat begon als ‘vast wat spierpijn’, bleek uiteindelijk een zenuwbeknelling. En ineens werd ik stilgezet.
Voor iemand die graag actief is, graag beweegt, onderneemt, plant en uitvoert, is dat geen kleine onderbreking. Het is een abrupte pas op de plaats. Mijn wereld werd kleiner: minder vrijheid, minder energie, minder kunnen.
Toen de huisarts de diagnose stelde, begon ik eigenlijk best goedgemutst aan deze periode. Mijn koffie smaakte prima. Een taartje ging er ook nog wel in. Ik had podcasts om te luisteren, films om te kijken, preken om te overdenken en boeken om te lezen. ‘Dit red ik wel,’ dacht ik. Maar na een week kantelde er iets.
De pijn bleef. Mijn nachtrust bleef rommelig en overdag sliep ik bij. Mijn wereld werd niet alleen kleiner, maar ook stiller. En die stilte werd niet alleen rustgevend – ze werd ook confronterend. Ik merkte verdriet. Irritatie. En ja, ook zelfmedelijden.
Er is een soort positiviteit die het een tijdje volhoudt. Maar als pijn aanhoudt, als afhankelijkheid blijft, als je merkt dat je agenda doorgaat maar jij niet – dan wordt het ingewikkelder.
Ik vond mezelf een beetje zielig.
En juist op dat punt moest ik denken aan een tekst uit 2 Korintiërs 10:5, zoals die zo mooi verwoord wordt in The Message:
‘We brengen elke gedachte, elke impuls en emotie onder in de levensstructuur die Christus vormgegeven heeft.’
Dat bleef bij me hangen.
Elke gedachte.
Elke impuls.
Elke emotie.
Ook zelfmedelijden. Ook irritatie. Ook verdriet. Ik vroeg me af: wat betekent dat eigenlijk, in de praktijk? Hoe ziet het eruit om mijn gedachten en emoties onder de gehoorzaamheid van Jezus te plaatsen – juist als het moeilijk is? Want eerlijk: het is niet zo ingewikkeld om mooie woorden te spreken als alles soepel loopt. Maar wanneer het schuurt? Wanneer het pijn doet? Wanneer je beperkt wordt?
Toen luisterde ik een preek over Matteüs 11:29
‘Ik ben zachtmoedig en nederig van hart.’
Misschien is dát de levensstructuur van Jezus. En toen drong er nog iets tot me door.
Als er íemand reden had tot zelfmedelijden, dan was het Jezus wel. Toch zie je bij Hem iets anders. Hij ontwijkt het lijden niet. Sterker nog: Hij gaat het bewust tegemoet. In gehoorzaamheid. In vertrouwen. Met het oog op de vreugde die vóór Hem lag. Aan het kruis doet Hij geen beroep op Zijn macht om eronderuit te komen. Hij blijft. Hij draagt. Hij volhardt.
Dat intrigeert me.
Want als iemand mij zou aanbieden: ‘En dan ben je van die pijn af’, dan zou ik dat onmiddellijk aannemen. Jezus niet. Niet omdat Hij van pijn hield. Maar omdat Hij een missie had. Omdat Hij vertrouwde. Omdat Hij wist dat gehoorzaamheid geen verlies is, maar een weg naar leven.
Toen ik dat besefte, gebeurde er iets in mij. De woorden “zachtmoedig en nederig van hart” maakten me milder. Niet strenger voor mezelf – maar juist milder.
Nederigheid betekent ook: erkennen dat ik beperkt ben. Dat ik niet alles kan. Dat ik afhankelijk ben. En misschien – hoe ongemakkelijk ook – zit daar zelfs iets moois in. Afhankelijkheid is in onze cultuur geen aantrekkelijke waarde. We willen sterk zijn, zelfstandig, productief. Maar misschien is afhankelijkheid wel een oefenplaats. Een plek waar ik leer ontvangen in plaats van presteren. Waar ik leer rusten in plaats van rennen. Waar ik leer dat mijn waarde niet zit in wat ik doe, maar in ‘van Wie ik ben’.
Dus nu oefen ik. Niet perfect. Niet zonder terugval. Wanneer irritatie opkomt, breng ik die gedachte onder Jezus. Wanneer verdriet me overvalt, leg ik het bij Hem neer. Wanneer zelfmedelijden de kop opsteekt, herinner ik mezelf aan Zijn zachtmoedigheid.
Niet om mezelf weg te drukken. Maar om mezelf te vormen.
Misschien is dat wat het betekent: Elke gedachte, elke impuls, elke emotie niet ontkennen, maar ze binnenbrengen in Zijn levensstructuur. En daar – in die zachte, nederige houding – ontdek ik iets onverwachts:
Dat zelfs stilgezet worden vrucht kan dragen.
Dat zelfs pijn mij kan vormen.
En dat afhankelijkheid geen zwakte hoeft te zijn, maar een weg naar diepere kracht.
Hanna Swart
Uit het gemeenteblad Cifrah - maart 2026