Evangelische Open Thuis Gemeente

Lopers-log

Reis naar Libanon

U bent het die mijn lamp doet schijnen,
U, Heer, mijn God, verlicht mijn duisternis,
met u storm ik af op een legerbende,
met mijn God beklim ik de hoogste muur.
Gods weg is volmaakt, het woord van de Heer is zuiver,
Een schild is Hij voor allen die bij Hem schuilen.
Ps 18: 29-31

En in dit vertrouwen ging ik afgelopen zomer met mijn schoonmoeder voor het eerst terug naar mijn geboorteland Libanon. Ik ben zo dankbaar voor hoe God alles heeft geleid. Ik wil graag getuigen van deze onvergetelijke reis tot eer en glorie van onze Heer.

De reis verliep zonder problemen en was heel ontspannen. Mem genoot ook zichtbaar en we hadden veel vermaak onderweg. Hierdoor vloog de tijd letterlijk om en toen we aankwamen bij het vliegveld van Beiroet werd ik vervuld met trots. Ik zag op de vliegtuigen de cederboom staan. Nu gaat de rode loper uit dacht ik nog. Ik kom terug en ik verwachtte een warm welkom.

Allereerst waren onze koffers er niet. Ik begreep er niets van . We hadden juist gebeden voor onze koffers en papieren. Achteraf was dit een zegen aangezien we werden meegenomen door een tasjesdief i.p.v. een taxichauffeur. Hij reed een dodenmansrit door de straten van Beiroet. Geen seconde was ik bang. Ik wist dat de Hand van God met mijn was. Dit was een belofte die ik meekreeg uit Libanon bij mijn adoptie; Hoe zal het verder gaan met dit kind? Want de machtige hand van God beschermde hem. Luc.1:66b. Ik heb gebeden voor onze koffers. Een Amerikaanse vrouw die ik later trof had er slapeloze nachten van en een peperdure telefoonrekening aangezien ze 2 dagen met de vliegmaatschappij gebeld had over de koffers. Wij kregen ook 2 dagen later de koffers terug na heerlijk te hebben geslapen en al ons beltegoed over. Één zelfde situatie en 2 verschillende reacties hierop.

Het was zo bijzonder om te lopen in het land waar ik geboren ben. En niet op te vallen door je huidskleur. Ik had alleen niet verwacht dat mensen tegen me aan zouden kijken als tourist. Mem en ik werden een paar keer op een vervelende manier hier mee geconfronteerd. In een paar winkels probeerden ze ons veel meer te laten betalen als het daadwerkelijke bedrag. Maar omdat wij de tasjesdief al hadden ontmoet waren we enorm waakzaam en doorzagen de plannen van de verkoopsters. Toen we in gesprek kwamen met een antiquair en zijn zoon legden zij me uit waarom ik er niet als een echte Libanees uitzag. Hij zag in mijn ogen respect voor mijzelf en mijn medemens. Dit was niet gewoon voor de vrouwen daar. En inderdaad toen ik daarop ging letten zag ik veel lege blikken in de ogen van de vrouwen daar, als ze je al aankeken.

Na 1 dag op elke vrouw te hebben gelet, in ieders gezicht proberen een herkenning te vinden was ik er al klaar mee. God liet me merken dat ik ontspannen kon zijn er wanneer ik mijn moeder tegen zou komen Hij dit aan me zou laten weten. Op de vierde dag dat we er waren zag ik een vrouw lopen waarvan ik dacht dat zij gezien haar uiterlijk mijn moeder zou kunnen zijn. Mem en ik zaten net een heerlijke kop koffie te drinken op ons favoriete plekje. Ook mem zag deze vrouw en zag veel gelijkenissen met mij. Wij baden allebei tot God (zonder dit van elkaar te weten) dat wanneer dit mijn moeder was, ze naar ons terug zou komen en wij alledrie zouden weten dat dit niet zomaar een ontmoeting was. Terwijl ik de vrouw nakeek en tot God bad draaide deze vrouw zich om. En ik hield mijn adem in en keek uit naar wat ze zou doen. Ze liep echter niet naar mij toe maar de straat in die omhoop liep. "Heer", vroeg ik, "moet ik achter haar aanlopen?" Ik voelde echter onvrede in mijn hart en bleef zitten. Ik wist dat ze het niet was en bleef zitten. Ook mem had achteraf hetzelfde aan God gevraagd en ook vrede in haar hart dat we bleven zitten. Dit vind ik een groot wonder omdat ik besef dat God het zo zou kunnen doen.

Woensdagavond op ons hotel kamer spraken mem en ik over de week en de vele wonders die we beleefd hadden. O.a. over de gebeurtenis met deze Libanese vrouw. We besloten de volgende dag een tv. station op te zoeken en de foto's mee te nemen die Wilco me op het hart gedrukt had mee te nemen. Mem gaf mij een tekst: (Jes. 45 2b)Ik zal bronzen deuren verbrijzelen, ijzeren grendels stukbreken. Wij wisten toen allebei in ons hart dat mijn verhaal bekend zou worden gemaakt.

De donderdags gingen wij op pad. En we kwamen erachter waarom God ons in dit hotel had laten verblijven aangezien het niet alle luxe had en dat is een understatement. Alles waar we wilden zijn (o.a. het Amerikaanse ziekenhuis waar ik ook geweest ben als baby voor een check-up) en het tv gebouw, was allemaal op zon 10 minuten loopafstand. De zoektocht en de medewerking verliep vlot en prettig. En we werden door de producers en andere medewerkers met open armen ontvangen. Voor de vrijdag werd de hele agenda omgegooid en kreeg ik alle ruimte om met de crew op pad te gaan. We gingen in gesprek met de buren van de burgemeester die destijds een handtekening onder de papieren had gezet. Hij was inmiddels overleden en dus spraken we met zijn buren. Ook gingen we naar het ziekenhuis waar de vroedvrouw werkte in het jaar dat ik ben geboren. Dus naar alle waarschijnlijkheid heb ik gelopen op dezelfde plaats waar mijn moeder ooit hoogzwanger van mij naar binnen liep. En ben ik in het gebouw geweest waar ik 32 jaar geleden mijn eerste levenslicht zag. Voor mij erg bijzonder. En heel ontroerend om te beseffen dat de Weg al gebaand was door de Heer. Er waren twee interviews voor mij gepland aan het einde van de dag en één blad ging wereldwijd. Voor mij het zoveelste wonder dat ik in Libanon mocht meemaken.

De laatste dag stond in het teken van verwondering, en afscheid en een nieuw begin. Verwondering over alles wat we de hele week hadden beleefd, de wonderen die er waren. Afscheid van mijn geboorteland waar ik zolang naar had verlangd om naar terug te keren. En een nieuw begin omdat Gods Hand met mij mee ging voor de tweede keer bij het verlaten van mijn geboorteland. Hij die me vreugde olie gaf in plaats van rouw. Ik ging zeer verblijd en in vol geloofsvertrouwen weer naar Nederland. Uitziend naar wat God voor mij gaat doen. Wetend dat zijn Hand me elke dag van mijn leven nabij zal zijn. Dat ik zo'n kostbare belofte mee heb gekregen vanuit mijn geboorteland die tot een zegen zal zijn voor de rest van mijn leven. Dat mijn geloof niet is 'gevallen' of heeft gewankeld toen ik mijn moeder niet zag, zoals Willem al gesproken had. Maar dat ik juist met meer liefde, meer geloof en meer vertrouwen in het vliegtuig naar huis ben gestapt. Overigens ben ik nog wel over de rode loper gegaan op het vliegveld.

Onlangs heb ik met Wilco een prachtige film gezien waarin een bijzondere boodschap voor mij zat. "Ik heb steeds nagejaagd wat mij was ontnomen en zie niet wat ik hier heb gekregen; een koninkrijk". Ik ben een kind van de Allerhoogste. Uit zijn Hand ontving ik hier het leven met een geweldige man en maatje die naast me staat en 5 prachtig, lieve en gezonde dochters. En nog meer lieve mensen die me zo dierbaar zijn. Ik dank God daarvoor en mijn zoektocht is ten einde. Ik kijk alleen maar uit naar wat Hij voor mij aan leiding en plannen geeft elke dag. Waarin ik door Zijn volmaakte grote licht en liefde als klein licht mag schijnen.

En dan bedenk ik dat ik de eerste keer in Nederland aankwam op 11 november. De dag van het geven en het licht. Mijn Libanese naam is Nour en dat betekent: Licht. En zo wil door God liefde een licht zijn in deze wereld. Hij noemde mij bij mijn naam. Licht. En dat brengt mij om een passage uit een lied die ik heb voorgelezen bij mijn dopen. En eigenlijk schijnt dit al (soms zonder dat ik me er bewust van was) al een rode draad door mijn leven sinds mijn eerste herinnering dat ik me bewust wist van God. En ik ben er van overtuigt ook al daarvoor.

I have a light,
And it always shines,
It shines in the day, it shines in the night.
When the dark days comes
and the sun isn't bright
I will be shining cause I have a light.

Gods zegende licht toe gebeden.

Lieve groet,
Jolanda Nour